Rozdział 9

Hej mam nadzieje że się spodoba i nie sprawdzałam błędów więc sorki. Pozdarawiam Natinek ♥

-Hej Rose.Myślałaś że cie nie znajdę?
-Stefan?
-A któż inny.
-Czego ty ode mnie chcesz?
-Podziękować ci
-Za co?
-Dzięki tobie mam najlepszego wojownika strzyge na świecie.
-Nie wiem oczym mówisz, ale stąd znikaj!
-Wiesz ze byłaś połączona ze swoim bratem?
-Wiem matka mi powiedział.
-A wiesz jeżeli by Jonathan naprawdę umarł to ty byś nie żyła?
-Dla mnie jest nie żywy i koniec. A teraz znikaj z mojego życia raz na zawsze.
-Wiesz dlaczego jesteś niezniszczalna? -
-Czego chcesz?
-Wróć do mnie, byliśmy tacy szczęśliwi.
-Chciałeś mnie wykorzystać, nigdy bym do ciebie nie wróciła i daj mi spokój!
-Pamietaj twoje życie jest w moich rękach. Możesz nawet dziś umrzeć.
-Jeżeli dotknkesz mojego brata...
-To co? -Zauważyłam Dymitra.
-Dymitr jak długo tu stoisz?
-Ups... chyba powiedziałem za dużo. -Odezwał się chamsko Stefan.-To ja znikam.- Stefan wyparował w powietrzu a Dymitr patrzył na mnie.
-Możesz mi to wszystko wytłumaczyć.
-Przepraszam. -Kiedy to wypowiadałam łzy mi pociekły. Zamknęłam drzwi przed Dymitrem. Nagle zrobiło mi się słabo i upadłam.
-Rose. Mi możesz zaufać. Nie pozwolę żeby ten drań cie skrzywdził. -usłyszałam głos Dymitra za drzwiami. Popatrzyłam na swoją rękę miałam ranę cientą na żyłach krew szybko spływała.
-Za późno on...-przy wolnym traceniu przytomności słyszałam cały czas Dymitra.
-Rose, Rose... proszę nie zostawiaj mnie.... blagam cie. - i zapada ciemność. Obudziłam się. Leżałam w jakimś pomieszczeniu. Przedemną siedział Dymitr.
-Co się stało? -próbowałam się podnieść ale Dymitr mi na to nie pozwolił.
-Musisz leżeć Rose.
-Nic mi nie jest, poprostu jestem w szoku.
-Możesz mi powiedzieć kim był ten gość?
-Moim byłym. Jest szefem Strzyg.
-Możesz wyjaśnić co się stało w twojej przeszłości?

-Mój ojciec był Strzygą. Jak ja i Jonathan się urodziliśmy mieliśmy dary. On był niezniszczalny jak strzyga. A  ja miałam szybkość i zwinność  w walce. Jak miałam 10 lat poszłam sama do lasu. Zaatakowała mnie strzyga, wypiła większość mojej krwi. Kiedy mnie znaleźli odrazu zawieźli nas do szamana. On połączył mnie i Jonathana więzią. Nie miałam szans przeżyć i Jonathan o tym wiedział. Wymkną się z domu i zamnienił się w strzygą. Ocalił mnie.

-Czemu się bałaś o tym powiedzieć?

-Bo byście mnie zabili jakbyście się dowiedzieli że jestem pół Strzygą/

-Nie dopóściłbym do tego. Ostatnie pytanie. Dlaczego nie było cie dwa dni?

-Spałam.

-Dwa dni?

-Tak po tym ataku strzyg byłam wyczerpana. Strzygi piją krew żeby się naładować a ja śpie po pare godzin.

-Boję się o ciebie Rose.- Dymitr złapał mnie za rękę
-Nic mi nie będzie. Stefan nie dopuści żeby jego najlepszy żołnierz umarł.
-Żołnierz?
-Tak, on jest jak król a oni są jego żołnierzykami.
-Można odczarowac tą więź? 

-Tak. 

-To czemu tego wcześniej nie zrobiłaś? 

-Bo... wtedy bym musiała zabić ostatnią osobę z mojej rodziny.

-Jakby był jakiś inny sposób. -Znowu dopadł mnie ból na plecach. Zasyczałam z bólu-co jest? 

-nic, nic... to tylko skurcz. 

-Nie sądzę. 

-Przyniesiesz mi wody?

-Zaraz będę- szybko wyszedł z pokoju ,ja wstałam z łóżka i poszłam do łazienki. Zobaczyłam się w lustrze całą koszulka w krwi.

-No japierdole- szybko zajęłam koszulkę i popatrzyłam na plecy tam gdzie niedawnk była wielka blizna to jest jeszcze większa rana otwarta. -On chce mnie wykończyć. 

Podeszłam szybko do szawki wyjęłam apteczke. Co ja mam do kurwy nędzy z tym zrobić? -pomyślałam.  Usłyszałam dźwięk zamykających się drzwi. 

-Dymitr szybko. -Dymitr odrazu by podbiegł,  a ten ktoś jakby spacerował. Na wprost mnie stan Jonathan. Byłam w szoku i w staniku założyłam na siebie zakrwawioną koszulkę. On patrzyl sie  na mnie swoim czerwonymi oczami. Pierwszy raz bałam się strzygi.

-Witaj siostrzyczko. 

-Co ty tu robisz? 

-Już sześć lat się nie widzieliśmy. 

-Stefan cie przysłał. 

-Nie sam tu przyszedłem. 

-Ale nie możesz wejść do akademi przecież jesteś strzyga. 

-A no tak zapomniałem. -wziął rękę do oka i zdjął soczewkę? 

-Skąd mam mieć pewność że to nie pułapka? 

-Bo nie mam broni i nie jestem strzygą - Wyciągnął ręce, ja nie byłam pewna czy podejść - Obiecuje że ci nic nie zrobię. -Podeszłam bliżej a on mnie przytulił. 

-Co oni ci zrobili?

-Nic jestem cały i zdrowy.

-Jakoś ci nie wierze, mam na plecach wielką krwawiącą rane i prawie sie wykrwawiałam. A ty nic nie masz?

-Nie. Odrazu się goi.

-Umnie tak nie ma.

-Czego od ciebie chcą? 

-Powiedzieli że jesteś z nimi i się przyłączyłem.

-Oni wiedzą że nie jesteś strzygą. 

-Nie,

- to zostań tu zapisz się do akademi.

-Nie wole najpierw spotkać się z rodzicami

-Rodzice nie żyją już rok.

-Co się stało? 

-Mieliśmy wypadek. Tylko ja przeżyłam, byłam pół roku w śpiączce. Jak to się stało że jesteś Dampirem? 

-Nigdy nie byłem strzygą. 

-To jak... przeżyłam? 

-Poszedłem do szamana i poprosiłem żeby cię ocalił. A ja za to mósiałem zostać u niego do szesnastego roku życia.
-Dziękuje ci za to. Myślałam że się zmieniłeś w Strzygę.
-Nie aż  tak szalony nie jestem.-Obudwoje się  zaśmialiśmy. Gwałtownie  do pokoju  wszedł Dymitr,  był  zdziwiony  że  widzi jakiegoś  faceta w moim pokoju.
-Dymitr to mój  brat Jonathan. Nie jest  strzygą,  wszystko mi opowiedział.
-Zostancie tu i nie wychodzicie z pokoju.
-Co się  dzieje?
-Strzygi.-Dymitr  wybiegł  szybko z pokoju  a ja podbiegłam do okna. Wielu strażników  poległo. Kiedy zobaczyłam  Dymitra on byłamie odrazu  otoczony przez strzygi. Byłam  pewna że  przegra i skoczyłam za okno z srebrnym kołkiem i nagle wszystkie strzygi zaczęły  biec w moją  stronę. Zapomniałam  że  jestem cała  w krwi i pomyślałam :Już po mnie.
Strzygi przygwoździły mnie do ziemi. Nie mogłam  się  nawet szarpać bo był  za silne. Nagle  usłyszałam głos Dymitra.
-Rose! Zostawcie ją!-Dymitr ruszył  na Strzygi z innymi strażnikami. Dość  szybko  uporali się  ze strzygami ale jedna zdołała  napić  się mojej krwi. Dymitr wziął  mnie na ręce.
-Wytszymaj jeszcze trochę.  Nie zasypiaj.
-Mówisz jakbym miała  umrzeć. Przepraszam.
-Nie  przepraszaj.
-Wiem że  w głębi duszy  jesteś  na mnie  zły  bo cię  nie posłuchałam.
-To nie jest ważne.
-Ważne dla mnie powinieneś być wobec mnie szczery.
-Jestem na ciebie zły bo mnie nie posłuchałaś i zakrwawiona wyszłaś do strzyg.
-Nie mogłeś odrazu?
-Nie żartuj w tej chwili. Przez twoją głupote mógł zginąć twój brat i ja na serio o tym nie pomyślałaś.
-Chciałam ci pomódz bo widziałam że nie dajesz sobie rady.
-Inni by mi pomogli nie musiałaś się narażać.
- Kogo próbujesz oszykać? Widziałam przecież że większość strażników leżała nie żywa, a inni walczyli. Nie ma za co.
-Jestem nadal na ciebie zły. Dlaczego nie sznujesz swojego życia?
-Zmnieńmy temat.
-Dobrze.
-sądze że nie mam już wiezi z bratem.
-Jak to?
-Bo ja mam rany które mowinny się goić a tak się niedzieje. Więź musiała zostać przerwana jak Stefan do mnie przyszedł.
-A jak wytłumaczysz tę rany?-Dymitr zaniósł mnie do pokoju i położył na łóżku.
-Jak mieliśmy wypadek to nadzialam się na coś ostrego ale rana się odrazu zagoiła ale zapadłam w śpiączke na pół roku. Kiedy się wybudziłam powiedzieli mi o śmierci rodziców nie wiedziałam co zrobić i jak wypisali mnie ze szpitala pojechałam do domu i podciełam sobie żyły, ale się goiło a teraz chyba to się powtarza.-było mi coraz słabiej. Dymitr rozpływał mi się w oczach.
-Rose. Wytrzymaj.
-Sorry może się spotkamy w innym życiu.
-Nie wygłupiaj się. Nie zasypiaj.
-Taki los.
-Piepszyć los! Nie zasypiaj.
-Ups...- To ostatnie co pamiętam związane z Dymitrem i resztą życia. Widzę przed sobą w świetle jakąś dziewczyne.Byłyśmy w wielkim białym pokoju. Byłam zdezoriętowana. Nie widziałam jej twarzy.
-Kim jesteś?
-Tobą.-podeszłam bliżej.Wyglądała indentyko jak ja
-Mam jeszcze jednego bliźniaka?- ona zaśmiała pod nose i powiedziała:
-Nie jestem twoją bliźniaczką, jestem twoją podświadomością.
-Możesz wyjaśnić co ja tu robie?
-Masz wybór.
-Jaki?
-Życie albo śmierć. Musisz zdecydować.
-Ja nie wiem co.
-Może pokaże ci jak będzieci wyglądać życie po śmierci..- pokazała mi jakąś dziewczyne... była prostytutką. - A teraz jak wyglądać będzie twoje życie jak przeżyjesz.- Zobaczyłam piękny dom na plaży i Dymitra trzymająceg mnie za ręke. Potem dostrzegam pierścinek na moim palcu.- A teraz w teraźniejszość- leżałam na łóżku szpitalnym i byłam podłączona do aparatury. Obok łóżka siedział Dymitr i wyglądał na załamanego. Wróciłam do białego pomieszczenia.
-Jeżeli ty jesteś moją podświadomością to czym ja jestem?
-Duszą.
-Aha... to wiele wyjaśnia. Jeżeli niczego nie wybiore?
-To utkniesz tu na dobre i przez całą wietrzność będziesz żałować swojej decyzji.
-Dobry argument.
-To co wybierasz?
-Pokazałaś mi że jak przeżyje to będe szczęśliwa.
-Będziesz.Tylko nie teraz.
-A kiedy? Jak mam pokonać zło?
-My już wiemy jaka jesteś uparta.
-I to zniszczy Stefana?
-Tak.
-Wybieram życie- nagle wszystko znikneło. Jakbym zasneła. Otworzyłam oczy i znalazłam się na łóżku w szpitalu Dymitr siedział obok mnie. Zerwał się i nachlił się nade mną. 

-Wiecej czegoś takiego nie rób i omal...-Pocałowałam go bo już miałam dość jego gadania. On odwzjemnił pocałunek. Odsuną się ode mnie. Był w wyraźnym szoku. 

-To.. ile już tu leżę?

-Miesiąc

-Ile?! Co się działo między czasie? 

-Ani jedna strzyga nie zaatakowała. A twój brat...

-Co z nim?
-Znikną od tam tego ataku strzyg.-Poprostu nie docierała do mnie ta infornacja. Nie wiedziałam co o tym myśleć.
-Jak tam zajęcia z Natalią? - musiałam zmnienić temat.
-Rose... nie wiem jak ci to powiedzieć....ona....

-Dymitr coś dobrego...-on pokręcił przecząco głową-... co do cholery się stało?!

-Nie żyje strzygi ją zabiły kiedy atakowały szkole. - Mój świat się załamał. Poprostu nie wiedziałam co zrobić. Wszystko się rozpadło. Nic nie powiedziałam byłam załamana Dymitr coś jeszcze mówił ale ja go nie słuchałam. Odwróciłam się na bok i leżałam nie dopuszczając do siebie ani jednej myśli.  Wyłączyłam się. Nie miałam ochoty dłużej ciągnąć tego życia. Nie miałam sił. 

2 tygodnie później:

Wypisano mnie z szpitala. Za oknem było ciemno. Leżałam w swoim łóżku próbowałam zasnąć. Kiedy sen nadszedł. Widziałam Natalie zabijaną przez strzyge. Ten sen śni mi się co noc po przebudzeniu.

Dymitr:

Obudził mnie krzyk Rose znowu. Potym jak się prze budziła z śpiączki ma koszmary w nocy a za dnia wogule się nie odzywa. Pobiegłem do jej pokoju. Bylem już przy łóżku. Potrząsałem ją lekko.

-Rose. Obudzi się. - Szybko się obudziła i odrazu usiadła. Wiedziałem że i tak się nie odezwie to zacząłem kierować się do drzwi. Nagle usłyszałem jej piękny głos. 

-Dymitr zostaniesz ze mną? -Od wróciłem się do niej

-Jasne.- podeszłem do łóżka i się położyłem obok niej.

Rose.

Dymitr położył się obok mnie ja położyłam glowe na jego klatce piersiowej. Potrzebowałam bliskiej mi osoby a nikt inny mi nie został. Jak przejdę żałobę może coś będzie mną a Dymitrem. Myślę że Dymitr powinien znaleść sobie kogoś w swoim wieku. Założyć rodzinę. Wyszeptałam:

-Co jest między nami?

-Rose wiesz że ja ciebie kocham i martwie się o ciebie. Nic nie mówisz nie jesz. Wiem że śmierć Natali cie wstrząsnęła ale powinnaś żyć dalej.

-Myślałeś nad tym żeby znaleść sobie kogoś w swoim wieku?

-Wiek to tylko liczby. A moje serce jest twoje. Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie. 

-Ja też Cię Kocham. - Usiadłam i go czułe pocałowałam on odwzjemnił pocałunek. Całowaliśmy się coraz namiętniej nie wiem ile to nam zajęło ale miałam wrażenie że godziny. Kiedy prze staliśmy, położyliśmy się. Dymitr objął mnie w tali i przesunął do siebie. Stefan nigdy nie był taki czuły, jak Dymitr. Z Dymitrem mogę mieć lepszą przyszłość, albo i nie. Zasnęłam w jego objęciach.

Ten sam koszmar. Dymitr odrazu mnie obudził. Byłam przerażona i zalana potem

-Już spokojnie. Jesteś bezpieczna.

-To wszystko przez zemnie. Gdybym nie odeszła od Stefana to by nie próbował mnie zabić, a Natalia by nadal żyła. 

-Rose nie możesz siebie za to obwiniać.To nie twoja wina.

-To dlaczego mam wyrzuty sumienia? 

-Jesteś w żałobie, i tylko się tym smucisz. Powinnaś żyć dalej Natalia by tego dla ciebie chciała. 

-Co mam teraz zrobić? Ktoś usiłuje mnie zabić. - byłam bezbronna, łzy piekły mnie w oczy. Chciała bym żebym to ja nie żyła a nie Natalia. Dymitr pocałował mnie w policzek i wyszeptał mi do ucha. 

-Jutro cie gdzieś zabiorę. 

-Gdzie?

-To niespodzianka. 

-Nie mogę się doczekać. -On pocałował mnie w usta i powiedział:

-Śpij już przy mnie jesteś bezpieczna. 

Zasnęłam w objęciach Dymitra. Obudziłam  się  rano Dymitr  jeszcze spał  patrzyłam  na niego. Słodko wygląda jak śpi. Nie chciało  mi  wstawać  więc  czekałam  aż się obudzi. Chciałam żeby tak było codziennie.