Rozdział 8

Kolejny rozdział, sory za błędy. Pozdrawiam Natinek

Wróciłam do  pokoju. 
-Natalia nie uwierzysz co ci załatwiłam
-Co takiego?
-Będziesz miała przez miesiąc zajęcia z Dymitrem.
-Serio?
-No.-podeszła do mnie i przytuliła.
-Dziękuje.
-Masz zamiar kiedyś powiedzieć o swoim darze?
-No kiedyś będę musiała ale nie w tym roku.
-Dużo strażników chciało by być na twoim miejscu.
-Nie jeżeli by się dowiedzieli jakie to konsekwencje za sobą ciągnie.
-Masz racje. Coś cię łączy z Dymitrem?
-Tylko nienawiść do niego.
-Dlaczego?
-Myślę że on ma jakieś zadanie związane zemną i chce się dowiedzieć jakie. Jak będzie o mnie pytał  to powiedz mu że jak chce sie o mnie coś dowiedzieć to sama powiem.
-Wiesz co dochodzi ósma a ja muszę iść spać.
-To do zobaczenia jutro.
-Pa.-Natalia wyszła.  Niewiedziałam co zrobić zaczęło mi się nudzić. Na szczęście miałam pokój na parterze i mogłam wyjść przez okno. Podeszłam do okna i popatrzyłam przez nie na przeciwko rozciągał się wielki las. Wziełam z torebki sztylet i telefon. Otworzyłam okno i przeznie wyszłam. Udałam się do lasu. Pochodziłam sobie po nim nagle usłyszałam trzask łamiących sie patyków. Chwyciłam szybko kołek i nagle usłyszałam znajomy głos.

-Rose, to tylko ja.- Znowu on...

-Dymitr czy ty mnie śledzisz? 

-Nie, skąd ci to przyszło do głowy

-Nie wiem może dlatego że odkąd spotkaliśmy się w lesie na wsi to cały czas jesteś obok mnie.

-Przypadek.

-Co ty tu robisz?

-Mam warte w lesie.

-Tak bo ja ci uwierze.

-Uspokój się i schowaj ten kołek.- Schowałam kołek do tylnej kieszeni spodni.-A ty co ty robisz?

-Stoję nie widać?

-Bardzo śmieszne dlaczego jesteś tak bezczelna 

-Bo mogę.

-Rose co ja ci takiego zrobiłem?

-Ja po prostu już żałuje że cię poznałam

-Dlaczego?

-Bo już wiem że nie mogę bez ciebie żyć!-popłakałam się i odeszłam od niego jak najszybciej.
-Rose!!-Wołał mnie a ja zaczełam biedz, kiedy wyszłam do swojego pokoju przez okno. Zamknełam drzwi na klucz i położyłam się zapłakana na łóżku. To znowu się dzieje- pomyślałam. Zasnełąm.
Następnego dnia obudziłam się o 12. Nie miałam ochoty wstawać z łóżka. Znowu zrobiłam cholerny błąd że wogule dałam się zapoznać z nim. Na telefonie zobaczyłam że jest czwartek. Trzy dni spałam? Wstałam i się umyłam i ubrałam w czarne ubrania. Dziś rocznica śmierci Jonathana. Wziełam moją torbę i wyszłam przez okno. Skierowałam się w strone bramy. Wyjełam telefon i napisałam do Natali sms'a:
R:Jast ok. Dar mnie wykończył,przespałam trzy dni i ide na miasto. Poszukam jakiegoś parku. Do zobaczenia.
N: Dymitr o ciebie się martwił.
R: Ale mu nie powiedziałaś o tym.
N: Twoja tajemnica jest u mnie bezpieczna. ;)
R: O co Dymitr pytał?
N: Gdzie jesteś bo od dwóch dni nie mógł cie znaleść i o twoją przesłość.
R: Wiedziałam że o to zapyta. Jak tam treningi z nim.
N: Jest strasznie wymagający, wszystko mnie boli.
R:Ja kończe, wieczorem się spotkamy.
N: Jak wyszłaś że nie spotkałaś Dymitra?
R;Wyszłam przez okno :D
Schowałam telefon do torby i ruszyłam przed siebie. Miałam nadzieję że Dymitr nie będzie miał straży przy wejściu. Kurwa czemu ja?-pomyślałam. Przy bramie stał Dymitr.
-Hathawey gdzie się wybierasz?

-Nie twój interes.

-Wiesz że jako strażnik musisz pracować. 

-Nie mam żadnej straży i wynieram się... na spacer.

-Na spacer?

-Tak.

-To czemu nie pujdziesz do ogrodu botanicznego na terenie dworu? 

-Mam uczulenie na pewien kwiat. 

-Aha .

-Do zobaczenia.

-Do zobaczenia.-Miałam już pójść ale się zatrzymałam. 

-Dymitr nie bierz tego do siebie co powiedziałam to było z przypływu emocji.

-Jakoś ci nie wierze - uśmiechną sie do mnie. Jeju ale on mam przepiękny uśmiech. Odwrocilam sie iodeszłam od niego poszłam w stronę mojego okna. Podeszłam kawałek i rozejrzałam sie czy nikogo nie ma w pobliżu. Jak się upewniłam pobiegłam w stronę lasu. 

Dymitr:

Rose od demnie odeszła i poszła w strone budynku. Cały czas na nią patrzyłem. Nagle się zatrzymała i pobiegła w stronę lasu?

-Co ona wyprawia?

Poszlem w jej stronę. Śledziłem ją ona doszła do łąki i zatrzymała się. Upadła na kolana i zaczęła płakać. Chciałem zobaczyć co zrobi. Wyjęła z torby zdjęcie jakiegoś chłopaka. I powiedziała do zdjęcia:

-Przepraszam cie to wszystko moja wina. Gdyby nie ja to byś tu był. -Nie wytrzymałem jej smutku.

-Rose? Wszystko w porządku? 

-Tak.

-Nie sądzę. -podeszłem powoli do niej i usiadłem obok niej. -Kto to?

-Jonathan. 

-Twój chłopak? 

-Nie, to był mój brat bliźniak, umarł ratując mnie.

-Co się wtedy stało? 

-Nie mogę ci powiedzieć. 

-Możesz mi ufać. 

-Na zaufanie trzeba zapracować. 

-Mam być z tobą szczery?- pokiwala głową. -Chciałem żebyś tu przyjechała bo poprostu... zakochałem się w tobie Rose.

Nic nie mówiła. Patrzyła się na zdj brata. Podniosłem się i powoli odchodziłem od niej chciałem jej dać trochę czasu. Nagle usłyszałem jej głos. 

-Ja nie wiem czy coś z tego będzie. Boje się że mnie zranisz.

-Nigdy bym cię nie zranił. -Powoli wstała i popatrzyła na mnie. 

-Jesteś pewien?

-Ja nigdy nie zraniłem osoby na jakiej mi zależało. Nie potrafił bym

-A ja tak i niechce zranić ciebie. 

-W jaki sposób mogłabyś mnie zranić ? -Nie odezwała sie. Podeszłem do niej bliżej. Ona a była załamana  widać to było. -Rose nigdy cię nie zranie obiecuję. -Ona podeszła i się do mnie przytuliła. Odeszła kawałek od demnie. 

-Idź przecież masz dyżur przy branie.-Popatrzyłem na zegarek na moim nadgarstku. 

-Która się skończyła pięć minut temu.

-Wiesz co? Ja idę do Natali. 

-Nie możesz bo za piętnaście minut mam z nią trening. 

-To ide do swojego pokoju. 

-Pozwolisz że odprowadze cie pod okno-On się zaśmiała pod nosem.

-Okey.  

Kiedy dotarliśmy do jej okna. Weszła przez nie i powiedziała:

-Do zobaczenia. 

-Do zobaczenia.

Rose:

Zamknęłam okno i usłyszałam że ktoś puka w drzwi o tworzyła i moim oczom ukazał się były chłopak Stefan.