Rozdział 7

Kolejny rozdział :) Sory za błędy :D

Popatrzyliśmy się na siebie, on nie wiedział co powiedzieć. Ja bez słowa ruszyłam do przodu a on za mną szedł.  Po chwili staną i pokazał palcem pokój 345 i powiedział:
-To twój pokój.
-Dzięki. -Weszłam do pokoju i zamknęłam za sobą drzwi. W pokoju była moja walizka i torba. Położyłam sie na łóżku. Poczułam ból na plecach, podeszłam do wielkiego lustra i podciągnęłam bluzkę.  Zobaczyłam duże znamie którego wczesniej  nie miałam.  Poszłam się rozpakować, kiedy skończyłam wyjęłam telefon z torby i zadzwoniłam do przyjaciółki.
-Halo?
-Rose?! Nic ci nie jest? Był alarm myślałam że cie porwały strzygi...
-Nie nic mi nie jest. Tylko byś mogła do mnie przyjść?
-Ta jasne gdzie jesteś?
-W swoim pokoju numer 345.
-Dziewczyno ale ty masz szczęście masz pokuj przy Dymitrze.
-I co z tego?-No pięknie i jeszcze ma pokoju obok mnie, ja mam już go dość.
-Masz pokuj przy najbardziej sexsownym strażniku ever.
-To przyjdziesz?
-Jasne za 5 min będę.
-ok - Rozłączyłam się przypomniało mi się jaka ona jest denerwująca. Ja za niedługo tu pierdolca dostane.
Dymitr:
Kiedy odprowadziłem Rose do jej pokoju wróciłem do Pani dyrektor.
-Co o niej wiesz.
-Nic nie wspominała o swojej przeszłości, wiem tylko że jej rodzice umarli.
-Ale skąd ona ma takie doświadczenie?

-Nie wiem i ona nie chce mi powiedzieć.

-To musisz się lepiej z nią zapoznać od teraz jesteś jej mentorem.

Rose:

Po chwili usłyszałam pukanie do drzwi. Byłam pewna że to Natalia ale przed de mną stał Dymitr. Czy on da mi spokój?
-Czego?
-Rose nie odzywaj się tak do mentora.
-Mentora?! Sobie jaja robisz?
-Nie, tak mnie do ciebie przydzielono.
-Aaa ty nie wiesz nowych wieści... ja nie potrzebuje mentora bo jestem już strażnikiem.  Chyba byłeś przy tej rozmowie z dyrektor. Lepiej żebyś poszedł sobie.

-Czemu tak wobec mnie zachowujesz?

-Bo popełniłam błąd związany z tobą i mam cię dość.

Zauważyłam Natalie za Dymitrem.

-Już jesteś, wchodź- Natalia weszła do mojego pokoju a ja zatrzasnęłam drzwi przed nosem Dymitra.

-Nie mogę uwierzyć że tu jesteś.

-Ja też.-podeszłam i ją przytuliłam 

-Dlaczego byłaś tak nie miła dla Dymitra i dlaczego masz pokój w sektoże dla strażników?!

-On mnie sprowadził i przy alarmie zabiłam z 30 strzyg sama i tu jestem.

-A powiedziałaś mu dlaczego jesteś taka dobra?

-Nie i ty też ani słowa.

-Okey. Jak sobie radzisz po stracie rodziców?

-Wcześniej nie dawałam sobie rady a teraz jest lepiej.

-Jestem zła na siebie że nie byłam przy tobie.

-Ja wiem że nie mogłaś przyjechać, moja sąsiadka pomogła mi się ogarnąć i zacząć od nowa.

-Ta wredna suka?!

-No sama nie dowierzałam 

-A ogólnie jak się czujesz? 

-Nie mam siły już z tym wszystkim 

-Chodzi ci o twój dar?

-Tak, muszę odpocząć.- usiadłyśmy na łóżku

-I co bedziesz tu robić?

-Sama nie wiem chyba będe wystawiana na pierwszy ogień jeżeli strzygi zaatakują.

-Pewnie nie jeżeli sie dowiedzą że masz pewną wade tego nie zrobią.

-Natalia nikt nie może sie o tym dowiedzieć.

-Dobra rozumiem.

-A jak tam u ciebie? 

-Poznałam faceta i...

-i...

-Wyjechał na drugi koniec świata.-Widziałam że zaraz się rozryczy.

-Wiesz co ty tu siedz a ja zaraz wracam.

-Dobrze.

Wyszłam z pokoju i zamknełam za sobą drzwi. Zapukałam do drzwi obok. Dymitr mi otworzył, najwidoczniej był zaskoczony że do niego przyszłam.

-Coś się stało?

-Tak musisz wybrać Natalie na Twojego ucznia.

-Niby dlaczego?

-Bo cię proszę jest najsłabsza i potrzebuje pomocy, a ja nie mogę.

-Dlaczego?

-To już nie twoja sprawa.

-Po tym jak byłaś dla mnie nie miła mam ci pomuc?

-Tak, chociaż przez miesiąc, pomóżon jej nadrobić zaległości.
-Dobrze pomogę jej, a co ty będziesz robić przez ten czas?
-To już nie twój interes. 

-Ej może  pójdziemy na jakąś kolacje czy coś?

-Nie mogę mam pare spraw do załatwienia.

-Aha... powiedz Natalii że jutro o szóstej rano mamy trening. 

-Dobrze. Pa Dymitr. 

-Pa Rose.